.

Czuję, że pomimo ostatnich wydarzeń jakie miały miejsce to jednak rok ten uważam za dość dobrze rozpoczęty. Zamknęłam kilka spraw tak na dobre [przynajmniej tak mi się wydaje]. Póki co nie mogę narzekać. Sądzę, że teraz może być tylko lepiej.
Nie mam postanowień noworocznych, ponieważ uważam, że człowiek powinien cały rok mieć ambicję by osiągnąć jakiś cel. Nowy rok to tylko wymówka dla tych, którzy przez cały rok nic nie robili, ewentualnie obiecali sobie coś i nie dali rady dotrzymać słowa. Pozostaję przy swojej wrześniowej ambicji: zdać maturę, dostać się do Krakowa i zobaczyć Polskie morze. Nie wiem jak to określić: aż czy tylko. Wydaje mi się, że nie zawsze daję z siebie wszystko, jednak czuję, że dam radę. Chcę tego i nikt mnie nie powstrzyma.
Ostatnio sypiam różnie. Czasem przesypiam całą noc, czasem tylko kilka marnych godzin, które odbijają się usypianiem z otwartymi oczami za dnia. Coś się zmieniło. Jest to duże, ale niedostrzegalne na pierwszy rzut oka. Człowiek całkowicie zamknięty na uczucia nigdy tego nie zobaczy. Jednak ja to widzę. Albo inaczej - czuję. Wydawało mi się, że jestem szczelnie zamknięta na emocje. Myliłam się, nawet nie wiedziałam jak bardzo. Moje hermetyczne opakowanie zrobione z niekruszącego się kamienia pewnego wieczoru zostało rozbite. Zostało jeszcze tylko kilka warstw, nic nieznaczących błon, które zaczynam samodzielnie rozrywać palcami by przebić się i ujrzeć światło. Chcę wierzyć, że rodząc się na nowo nie spotka mnie to samo zło, które wpakowało mnie w kamienną osłonę. Cóż. Trzeba nauczyć się na nowo oddychać by żyć.
Zaufanie. Szczerość. Cierpliwość. Radość. Świadomość. Siła. Marzenia. Wyobraźnia.

Zdjęcie mojego autorstwa. Chcesz poznać więcej? Kliknij.