.

Owocowa, gorąca herbata stoi na biurku, obok leży pognieciona chusteczka. Czuję zimno, zakładam jakąś szarą, starą bluzę i nie czuję różnicy. W kącie stoi gitara a obok plecak po brzegi wypełniony książkami i zeszytami. Nie chce mi się o tym myśleć. Za oknem rodzi się jesień. Na razie widzę [kichnęłam] błękit nieba i jakieś szarawe chmurki z domieszką pomarańczy. To słońce przykrywa się przed snem. Fakt, noce są chłodne. Ulice spowiły się kałużami a przecież nie brak płytom chodnikowym towarzystwa w postaci podeszwy butów. Ludzie jeszcze spacerują. Nie ma burych i rudych liści. Ale przyjdą, zawsze przychodzą.
Zamykają się drzwi. Za zamkniętymi drzwiami w małym pokoiku leżą wspomnienia z wakacji. Wrócę do nich w chwilach słabości i smutku. Zmieściłam to wszystko do niewielkich pudełek, wszystkie stoją pod ścianami choć nie piętrzą się aż pod sufit. Nie jest tego dużo, ale cieszy mnie to. Nie czuję niepotrzebnego ciężaru w głowie chociaż nie wiem czy to samo mogę powiedzieć o sercu. Przesilam je ciągle. Leżę na łóżku i przemęczam. W nocy, rano, popołudniu, wieczorami... Kiedyś w końcu odpocznie. Na razie nie. Niech zostanie tak jak jest.
I przyjdzie złota jesień a wtedy będę miała jej dość.